Stanisław Staszic w pierwszej połowie XIX wieku zainicjował budowę przemysłu metalowego w dolinie rzeki Kamiennej. Pomysł założenia wzdłuż Kamiennej zakładów hutniczych i przerobu surówki, tworzących tzw. ciągły zakład fabryk żelaznych, zrealizowany został w pełni, po przejęciu rządowych zakładów górniczo - hutniczych przez Bank Polski. 
Wybudowano wtedy obiekty przemysłowe wraz z osiedlami robotniczymi w Rejowie, Bzinie, Mostkach, Michałowie, Brodach i Nietulisku.
W Starachowicach nowy zakład hutniczy i domy dla jego pracowników wybudowano w latach 1836 - 1842. Ponieważ do obsługi hut i fryszarek musiano sprowadzać hutników i górników, starano się wiązać ich na stałe z zakładem gwarantując m.in. mieszkania. Administrator zakładów starachowickich Jan Łęski budował więc zakłady wraz z domami dla pracowników.
Projekt osiedla przewidywał budowę 26 domków "fabrykanckich", oraz dwóch domów większych "dla pomieszczenia officyalistów" i znaczniejszych majstrów".
Parterowe domki robotnicze miały być ustawione szczytami do drogi, wejście do budynku wiodło z podwórza, a z tyłu przewidywano ogródki, "które każden z fabrykantów urządzić powinien".
Domki miały być budowane jak najtaniej, gdyż planowano ich sprzedaż robotnikom, "za zwrócenie kosztów budowy ratami z zarobków".
Do chwili obecnej zachował się w Starachowicach tylko jeden taki domek robotniczy przy ul. Sportowej 18.
Murowany parterowy budynek składa się z trzech pomieszczeń: izby (tzw stancji), komory i sionki oraz wtórnie przybudowanego ponieszczenia gospodarczego. Jego powierzchnia mieszkalna wynosi 36,5 m². Przykryty jest dwuspadowym dachem (osobnym nad sionką). W szczycie znajduje się charakterystyczne okienko półkoliste ujęte w szeroką i płaską opaskę.
W/g ustaleń J. Pazdura budynek mieszkalno - robotniczy, budował przedsiębiorca Franciszek Schramm.
Domek przy ulicy Sportowej 18 stanowi relikt ówczesnego osiedla prezentujący kulturę materialną i warunki socjalne dawnych starachowickich hutników.